als een steen die valt naar beneden , en die je niet kunt stoppen ! zo voel ik me de laatste tijd. Vandaag moesten we terug naar Leuven om te zien of dat alles nog stabiel was. Met volle moed zatten we te wachten tot onze naam genoemd werd. Dr catte begon aan de echo en we zagen dat het slecht ging met de dopler van kind 2 , ook kind 1 had terug een slechtere dopler. Daar zat ik dan , alles viel weg en ik viel nog dieper in de put. Woensdag moeten we terug om te zien of er mischien een verbetering is of niet, als het niet zo is dan moet de operatie sneller gebeuren.
We zijn al 1 kind kwijt en nu zit het er dik in dat we het tweede ook kwijt geraken. 3jaar moesten we wachten voordat we kunnen beginnen aan de icsi , met geluk zijn we zwanger na een 2de behandeling, en nu enkel en alleen door een klein mankement in de placenta geraken we onze tweeling kwijt. En men moet dan weten dat er mensen zijn die kweken zoals de konijnen of die hun kinderen niet kunnen onderhouden , er zijn zelfs ouders die hun kinderen vermoorden. En wij zitten hier !
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Liefste Saartje,
Ik vind het vreselijk dit te moeten lezen. Ik weet niet hoe te reageren, maar ik weet eigenlijk niet goed wat te zeggen.
Ik zou willen zeggen alles komt goed, je hebt straks je baby in je handen. Maar dit kan ik niet. Ik wil je ook geen valse hoop geven. Maar wel kan ik je zeggen dat ik hoop op een goede afloop. Ik duim voor je!
En nee, jammer genoeg is het leven niet eerlijk. Waarom moeten sommige bijna een hele "oorlog" meemaken, terwijl anderen er echt niets voor moeten doen? Een vraag waar nieman d een antwoord op heeft.
Een reactie posten