hoi iedereen,
als je dit leest moet je weten dat ik al minstens 5 keer herbegonnen ben. Ik vind het gigantisch moeilijk om al mijn emoties op te schrijven ,wetende dat andere dit kunnen lezen! Het begin is eigenlijk de start van onze reis naar één van onze toekomstige dromen. Samen met sven ben ik gelukkig getrouwd. Zoals veel vrouwen wel zullen beamen heb je ineens zin om te beginnen aan kinderen , en dan vooral als je samen met iemand bent waarvan je weet dat je ermee verder wilt gaan. Zo kwamen mijn gevoelens (klok) al vrij snel naar boven. Mits een beetje vrouwlijke charmes en veel overtuigingskracht kon ik sven warm maken om aan kinderen te beginnen.
Onze trein was vertrokken en hopelijk ging hij snel bij de juiste halte komen. Dat hadden we tenminste verwacht , maar niets bleek minder waar te zijn! We waren nog niet begonnen of onze eerste opstakkel kwam er al aan: Ik had bij een controle 3 heel kleine bolletjes op mijn baarmoederhals. Na een paar onderzoeken bleek het te gaan over het papilov virus(tegenwoordig geven ze er reclame voor , vooral voor de vaccinaties ervan ) ,nuja je denkt eventjes wegdoen en dan komt het wel inorde. Maar dat was nu niet zo gegaan. Gelukkig is het na twee keer behandelen dan toch weggegaan. Er gaat een hele tijd voorbij en veel van onze vrienden en familie weten ,al dan niet, dat we aan het proberen zijn.
Nu 2 jaar nadat we begonnen zijn zitten we nog steeds met twee op de sofa. Het is vaak moeilijk te begrijpen hoe mensen die kinderloos blijven hoe die zich voelen. In die 2 jaar heb ik veel kwetsende woorden gehoord : het zit allemaal tussen uw oren , je moet eens op reis gaan , je moet er wat minder mee bezig zijn, wacht nog maar wat, het zal wel komen, je moet geduild hebben ...enz. Mensen bedoelen het vaak goed maar op dat moment kwetst het je enorm. Buiten het feit dat je je enorm druk maakt in het feit dat mensen je niet willen geloven , wordt je emotioneel heen en weer geslingerd.
Andere personen en dan vaak personen die dicht bij je staan krijgen direct een kind of personen laten hun kind achter , je moet een stap nemen en hulp halen om aan kinderen te kunnen geraken en je krijgt nog te horen dat er een paar dingen (belangrijke dan nog) niet inorde zijn bij jezelf of je partner.
Vandaag zijn we samen aan het wachten op een uitslag van een test en die krijgen we 13/12 en daarna op 18/12 komen we te weten wat de toekomst brengt. Of wat we allicht mogen verwachten ervan. Met vallen en opstaan zullen we er wel geraken: onze droom.
