nog enkele dagen

Nog enkele dagen en we weten de uitslag! Vrijdag rond 15.00 mag ik bellen om te weten of we al dan niet zwanger zijn. De nodige zenuwen zijn ondertussen al aan het komen, gelukkig heb ik nog afleiding genoeg! Soms denk ik dat het helemaal niets wordt en soms denk ik dan weer heel possitief. Eigenlijk weet ik het niet goed. Sven zegt steeds : "we zien wel " , wat op zich eigenlijk geen slecht gedacht is. Als ik er niet teveel aan denk dan heb ik misschien minder pijn moest het dan toch slecht nieuws zijn. Het is dus nog eventjes wachten geblazen , maar treur niet ik lat zeker iets weten of het goed of slecht nieuws is . Groetjes saartje XXX

eindelijk is het zo ver! Donderdag is de pick-up gepland, straks nog enkel bellen voor mijn bloedwaarde en dan kan de laatste (en beslissende) spuit gezet worden. Al enkele dagen loop ik rond als een kip die haar eïeren maar niet kan leggen. Van s'Morgens tot s'avonds misselijk en daarbij nog buikpijn, het is geen lachertje! Vanmorgend in het ziekenhuis zatten er weer veel mensen, jong en oud , allen hopen op een zwangerschap! Soms is het wel erg hoeveel mensen hulp nodig hebben om toch maar zwanger te geraken: zijn we dan zo slecht aan het leven , dat we geen kinderen meer kunnen maken! Ik heb veel geluk met de stimulatie van de eitjes (ongeveer 20 goede eitjes) , terwijl ik met een brede lach buiten kom zie ik mensen zitten die maar enkele eitjes hebben. Nuja, ze hebben waarschijnlijk dan ook minder pijn dan ik. Op het moment dat je start met icsi heb je geen idee van wat er allemaal bij komt kijken, ik dacht het wel aan te kunnen! Maar ik moet toegeven dat ik wel al eens gedacht heb om te stoppen.
Al die pijn en al die hormonen die door mijn lichaam vloeien, het doet alles behalve deugd!
Straks moet ik nog af kicken van al de medicatie.

De reactie van mensen zijn soms grappig en soms heel pijnlijk om te horen: "da is allemaal nog niks, ik daarentegen....." , of je hebt mensen die zeggen "seg doe eens nie kleinzerig".
Ik heb heel veel steun aan vrienden en vriendinnen , familie en natuurlijk mijn ventje. Mijn dank is dan ook heel groot voor hen, want zonder hen zou ik het niet volhouden! Zelfs de mensen van de afdeling reproductieve geneeskunde van het middelheim ben ik heel dankbaar! Ondanks de vele pijn die ik heb, krijgen ze mij steeds aan het lachen (wat dan weer mijn dag goed maakt)!