Alweer is er een dagje voorbij...
Weer een dagje minder wachten voor mij...
Eén dagje minder nadenken over hoe het zal gaan...
En of ik met beide voeten op de grond zal blijven staan...
Eén dagje dichter bij ons wonder lief en klein...
Daar gaan we gewoon vanuit,het mogen er ook 2 zijn...
Hopelijk doen de medicijnen wat van hun wordt verwacht...
En niet enkel mij uit balans brengen,maar follikels produceren,een hele "vracht"!!!
Hopelijk volgt er dan een aangename Pick Up, en worden er vele eicelletjes gevonden...
Om te blijven delen tot ze sterk genoeg en er klaar voor zijn...
En dan terug bij mama te komen,want in haar "nestje" is het pas fijn...
Als ze dan in hun natuurlijke omgeving terug worden gebracht...
daar dan ook willen blijven "plakken" dag en nacht...
En mama een positieve test mag bekijken,en kan gaan dromen op wie je zou lijken...
Maar goed dat we stap voor stap steeds één dagje verder geraken...
Dus één dagje minder om ons zorgen te maken...

dag 1

Puf puf ! Mijn eerste puf is erin en nu nog 5 keer en de dag is rond. Het is eventjes wennen want ik ben net een persoon die niet zoveel met de tijd bezig is , en net ik moet zorgen dat ik om de 3 uur puf . Na het lezen van de nevenwerkingen is de moed al een beetje gezakt (regelmatig : transpireren , opvliegers , hoofdpijn , vermoeidheid , misselijkheid , overgevoeligheid van het neusslijmvlies , pijnlijke borsten , slaapstoornissen , neerslachtigheid , bij langdurig gebruik (6tot 9 maand) kans op botontkalking, ... enz . Een mens moet nogal lijden om een kind te krijgen! Gelukkig zal ik ze niet allemaal hebben, maar ze maken mij wel minder happy.
De feestdagen komen er aan en we hadden gehoopt om het leuke nieuws van een zwangerschap te kunnen melden, maar niets is minder waar! Eerst moeten we een maand hormonen nemen en dan kunnen we beginnen . Als alles goed gaat kunnen we mischien wel een wonder verwachten rond valentijn , maar we kijken liever nog niet te ver vooruit. Gisteren heb ik de uitslag gekregen van mijn onderzoek of ik nog pap-virus (een soort kanker ) heb , en het zit nog in mijn lichaam maar het is niet actief. We sprongen een gat in de lucht want dit was het enige die het begin van onze behandeling kon dwarsbomen.
de komende dagen zal ik mijn best doen om nog eens iets te schrijven tussen al het feesten door .

Wij wensen jullie al jullie dromen toe en mag 2008 een spetterend jaar worden vol met geluk en liefde!