Alweer is er een dagje voorbij...
Weer een dagje minder wachten voor mij...
Eén dagje minder nadenken over hoe het zal gaan...
En of ik met beide voeten op de grond zal blijven staan...
Eén dagje dichter bij ons wonder lief en klein...
Daar gaan we gewoon vanuit,het mogen er ook 2 zijn...
Hopelijk doen de medicijnen wat van hun wordt verwacht...
En niet enkel mij uit balans brengen,maar follikels produceren,een hele "vracht"!!!
Hopelijk volgt er dan een aangename Pick Up, en worden er vele eicelletjes gevonden...
Om te blijven delen tot ze sterk genoeg en er klaar voor zijn...
En dan terug bij mama te komen,want in haar "nestje" is het pas fijn...
Als ze dan in hun natuurlijke omgeving terug worden gebracht...
daar dan ook willen blijven "plakken" dag en nacht...
En mama een positieve test mag bekijken,en kan gaan dromen op wie je zou lijken...
Maar goed dat we stap voor stap steeds één dagje verder geraken...
Dus één dagje minder om ons zorgen te maken...