al enkele uren zit ik met een hevige pijn (eerder krampen) in mijn onderbuik. Mijn liefste ventje zorgt goed voor mij, maar aan de krampen kan hij niets doen! Met een half oog zit ik voor de computer, hopend dat ik niet in slaap val. Want de vermoeidheid weegt soms zwaar door. Morgen moet ik voor de tweede keer op controle. Jammer genoeg moet ik deze keer alleen gaan want mijn ventje moet werken. De eerste keer dat we gingen was een beetje grappig, ik zag al die mensen zitten, en ik dacht "oh neen ik voel me een kleine puber, met mijn 25 lente's jong"! Er zatten veel mensen die een stuk ouder waren dan ik( niet dat ik dat erg vindt, het is alleen raar) . Vandaag spookt het gedacht dat ze morgen gaan zeggen dat ik eventjes moet rusten heel erg door mijn hoofd. Ik weet wel dat ik het wat rustiger aan moet doen , want al die medicatie doet mijn lichaam niet goed, maar ik denk dan dat anderen denken dat ik profiteer. De volgende dagen zal ik het mezelf verplichten om veel en genoeg te rusten. Wij mogen toch blij zijn dat er in ons leven geluk is ! Arme landen hebben dit niet voor mensen die geen kinderen kunnen krijgen, soms ben ik blij dat ik hier woon en niet daar. Maar af en toe valt er ook een traan als ik denk hoe die mensen hun moeten voelen als ze te weten komen dat ze geen kinderen kunnen krijgen. De tranen zijn niet echt te zien want door de medicatie dan ik niet wenen of lachen. Het zit binnenin mij maar het komt er alleen niet uit. Als er iemand iets grappig zegt probeer ik te lachen, maar het klinkt meer als een gemaakte lach! Ik hoop dat mensen dit niet opmerken dan voelt het al minder raar aan. Op dit moment denk je soms naief maar later denk je er helemaal anders over, zo kan ik vaak lachen om mijn reacties van vroeger. Ik zie vaak mijn eigen reacties van vroeger in de kinderen die ik begeleid. grappig!!! Zolang ik alles als een possitieve ervaring bekijk blijft mijn leven aangenaam en verrassend. Samen zijn met de mensen waar je veel om geeft is het allerbelangrijkste! Soms vraag ik mij af waarom mensen zich verplicht voelen om kinderen te krijgen, niemand verplicht hun en toch hebben ze het gevoel dat ze dit moeten. Wij hebben ons nooit echt verplicht gevoeld, ik ben wel in de put geweest toen mijn zus zwanger was en ik niet! Zij was namelijk de eerste die voor kleinkinderen zorgde en ik had dat niet echt verwacht. Het was vroeger zo dat ik (de jongste) er steeds het wildste aan toe ging, iedereen had gedacht dat ik eerst kinderen ging krijgen. Maar toen ik mijn ventje leerde kennen ben ik een deel van mijn wilde haren kwijt gespeeld ( niet getreurd ik kan nog wild doen). En dus heeft ze mij voorgestokken ! Het is een super tof kind, en niet vergeten een mooi kind! Wat dus weer druk legt op mij, want wat als mijn kind niet zo tof een mooi is (het zweet breekt al uit).

Eventjes een paniek moment! Maar het is al gekalmeerd, een goede babbel met sven en ik kan er weer tegen. Tot de volgende keer

humor

HIHIHIHI!






mijn wenselfje stuurt naar iedereen fijne woordjes, lieve woordjes, kleine woordjes, zoete woordjes en zeker warme woordjes.XXX

beste vrienden en vriendinnen

de toffe en gezellige bende

Licht in zicht

eindelijk zien we het licht op het einde van de tunnel. Donderdag ben ik begonnen aan de spuitjes te zetten, en daar ben ik enorm blij mee! Mijn humeur is al stukke beter, dan toen ik enkel de neusspray's gebruikte. Gelukkig maar, want ik denk niet dat ik enorm aangenaam was om naar te luisteren. Donderdag kreeg ik mijn eerste spuit (de verpleegster deed het eerste ) , de volgende dag was het aan mij om het zelf te doen. Alles stond klaar ik moest enkel de spuit zetten en dan was ik ervanaf. 10 min later stond ze er dan eindelijk in ! Mits nog wat angst gaat het al beter om de spuiten te zetten. vanaf de krokusvakantie weten we al meer, en dan is het afwachten tot de dag dat we mogen bellen voor het resultaat. Ik ben heel blij om zoveel personen rond mij te hebben die veel om ons geven, en die af en toe een kaarsje doen branden. Dikke merci voor alles.

Close In My Heart

De eerste werk week is weer voorbij! Een hele week was ik moe en heel neerslachtig ( waarom dat weet ik niet ). Ik doe mijn best om het niet te laten merken dat ik moe ben , maar toch zien de mensen het. Vaak heb ik de vraag gekregen "gaat het? " , waarschijnlijk zien ze het heel goed dat ik moe ben en dat ik eigenlijk mij niet goed meer kan consentreren. Het is hatelijk om moe te zijn , overal moet ik me doorsleuren en dan ben ik nog neerslachtig ook! Voor het onozelste zit ik te wenen , bijvoorbeeld ik ben aan het fietsen en ik zie een mooi landschap en dan komen de tranen al, of ik denk aan een persoon die ik allang niet gehoord of gezien heb en ik krijg tranen. Gelukkig zijn dit enkel de neveneffecten van de suprefact (geneesmiddel) en gaan ze wel weg eens ik er mee mag stoppen! Dit weekend gaan we samen eens lekker naar de sauna om eventjes tot rust te komen want het zal binnen kort druk worden. Een vrijgezellen feestje , iemand die terug komt van een lange reis, het beginnen van de spuiten zetten, mijn examens voorbereiden , stage, enz... . Diep in mijn hart wens ik niemand deze pijn toe. Onlangs had ik een mooi tekstje gevonden :

leven is wachten

dagen en nachten

denken en dromen

of het ooit zal komen:

Het grote geluk!

Angst hoop en verdriet , vergeet je zomaar even niet ! Nog eventjes en alles kan dan misschien veel rustiger worden . Althans dat hoop ik , veel zeggen dat het niet van de eerste keer zal lukken maar toch blijf ik erin geloven. Je weet nooit , iedere behandeling is anders en dus bij de ene is er wel kans van de eerste keer en bij de andere niet. WE ZIEN WEL!