Alweer is er een dagje voorbij...
Weer een dagje minder wachten voor mij...
Eén dagje minder nadenken over hoe het zal gaan...
En of ik met beide voeten op de grond zal blijven staan...
Eén dagje dichter bij ons wonder lief en klein...
Daar gaan we gewoon vanuit,het mogen er ook 2 zijn...
Hopelijk doen de medicijnen wat van hun wordt verwacht...
En niet enkel mij uit balans brengen,maar follikels produceren,een hele "vracht"!!!
Hopelijk volgt er dan een aangename Pick Up, en worden er vele eicelletjes gevonden...
Om te blijven delen tot ze sterk genoeg en er klaar voor zijn...
En dan terug bij mama te komen,want in haar "nestje" is het pas fijn...
Als ze dan in hun natuurlijke omgeving terug worden gebracht...
daar dan ook willen blijven "plakken" dag en nacht...
En mama een positieve test mag bekijken,en kan gaan dromen op wie je zou lijken...
Maar goed dat we stap voor stap steeds één dagje verder geraken...
Dus één dagje minder om ons zorgen te maken...

dag 1

Puf puf ! Mijn eerste puf is erin en nu nog 5 keer en de dag is rond. Het is eventjes wennen want ik ben net een persoon die niet zoveel met de tijd bezig is , en net ik moet zorgen dat ik om de 3 uur puf . Na het lezen van de nevenwerkingen is de moed al een beetje gezakt (regelmatig : transpireren , opvliegers , hoofdpijn , vermoeidheid , misselijkheid , overgevoeligheid van het neusslijmvlies , pijnlijke borsten , slaapstoornissen , neerslachtigheid , bij langdurig gebruik (6tot 9 maand) kans op botontkalking, ... enz . Een mens moet nogal lijden om een kind te krijgen! Gelukkig zal ik ze niet allemaal hebben, maar ze maken mij wel minder happy.
De feestdagen komen er aan en we hadden gehoopt om het leuke nieuws van een zwangerschap te kunnen melden, maar niets is minder waar! Eerst moeten we een maand hormonen nemen en dan kunnen we beginnen . Als alles goed gaat kunnen we mischien wel een wonder verwachten rond valentijn , maar we kijken liever nog niet te ver vooruit. Gisteren heb ik de uitslag gekregen van mijn onderzoek of ik nog pap-virus (een soort kanker ) heb , en het zit nog in mijn lichaam maar het is niet actief. We sprongen een gat in de lucht want dit was het enige die het begin van onze behandeling kon dwarsbomen.
de komende dagen zal ik mijn best doen om nog eens iets te schrijven tussen al het feesten door .

Wij wensen jullie al jullie dromen toe en mag 2008 een spetterend jaar worden vol met geluk en liefde!

3,2,1,.... Start

Na bijna een maand wachten kunnen we er aan beginnen. Nu zaterdag moet ik beginnen aan een maand lang suprefact (een hormoon die ervoor zorgt dat de hypofyse en de eierstokken onderdrukt worden). Tot zover ben ik met het studeren van heel de behandeling . 21 Januari mogen we nog eens bij de verpleegster gaan om heel de uitleg te krijgen en 24 Januari krijg ik mijn eerste spuitje . We weten wel al dat we ongeveer de tweede week van Februari de terugplaatsing mogen verwachten (als alles goed verloopt) . Sommige mensen vinden dat dit waarschijnlijk lang duurd , maar wij hebben het gevoel dat onze trein eindelijk vertrokken is ! Nu hopen we alleen nog dat hij snel aan zijn halte komt. Tijdens het wachten op de dokter (De Neubourg) was er een koppel die bij de laatste cyclus eindelijk zwanger waren , toen we dit hoorden stopte onze adem eventjes want dit kon ons ook voorkomen. Een ander koppel kwam een uitslag halen (en blijkbaar was het niets geworden). We hebben wel de indruk gehad dat we niet de enige zijn en zeker niet de jongste ! Vooral het laatste bate me een beetje zorgen : "het gedacht dat ze ons niet serieus gingen nemen" heeft etelijke keren in mijn hoofd gedwaald. Gelukkig zijn we enorm goed opgevangen door heel de dienst fertilitatie van het middelheim. Nuweten jullie weer eens wat meer , het is niet veel maar beter dit dan niets .
Ik zal zo snel mogelijk terug eens iets schrijven , maar met de feestdagen op komst zal het wat uitgesteld worden tot na nieuwjaar ! met een lach en een traan gaan we naar het nieuwe jaar.

Wij wensen iedereen prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar !
saartje en sven

het begin

hoi iedereen,

als je dit leest moet je weten dat ik al minstens 5 keer herbegonnen ben. Ik vind het gigantisch moeilijk om al mijn emoties op te schrijven ,wetende dat andere dit kunnen lezen! Het begin is eigenlijk de start van onze reis naar één van onze toekomstige dromen. Samen met sven ben ik gelukkig getrouwd. Zoals veel vrouwen wel zullen beamen heb je ineens zin om te beginnen aan kinderen , en dan vooral als je samen met iemand bent waarvan je weet dat je ermee verder wilt gaan. Zo kwamen mijn gevoelens (klok) al vrij snel naar boven. Mits een beetje vrouwlijke charmes en veel overtuigingskracht kon ik sven warm maken om aan kinderen te beginnen.

Onze trein was vertrokken en hopelijk ging hij snel bij de juiste halte komen. Dat hadden we tenminste verwacht , maar niets bleek minder waar te zijn! We waren nog niet begonnen of onze eerste opstakkel kwam er al aan: Ik had bij een controle 3 heel kleine bolletjes op mijn baarmoederhals. Na een paar onderzoeken bleek het te gaan over het papilov virus(tegenwoordig geven ze er reclame voor , vooral voor de vaccinaties ervan ) ,nuja je denkt eventjes wegdoen en dan komt het wel inorde. Maar dat was nu niet zo gegaan. Gelukkig is het na twee keer behandelen dan toch weggegaan. Er gaat een hele tijd voorbij en veel van onze vrienden en familie weten ,al dan niet, dat we aan het proberen zijn.

Nu 2 jaar nadat we begonnen zijn zitten we nog steeds met twee op de sofa. Het is vaak moeilijk te begrijpen hoe mensen die kinderloos blijven hoe die zich voelen. In die 2 jaar heb ik veel kwetsende woorden gehoord : het zit allemaal tussen uw oren , je moet eens op reis gaan , je moet er wat minder mee bezig zijn, wacht nog maar wat, het zal wel komen, je moet geduild hebben ...enz. Mensen bedoelen het vaak goed maar op dat moment kwetst het je enorm. Buiten het feit dat je je enorm druk maakt in het feit dat mensen je niet willen geloven , wordt je emotioneel heen en weer geslingerd.

Andere personen en dan vaak personen die dicht bij je staan krijgen direct een kind of personen laten hun kind achter , je moet een stap nemen en hulp halen om aan kinderen te kunnen geraken en je krijgt nog te horen dat er een paar dingen (belangrijke dan nog) niet inorde zijn bij jezelf of je partner.

Vandaag zijn we samen aan het wachten op een uitslag van een test en die krijgen we 13/12 en daarna op 18/12 komen we te weten wat de toekomst brengt. Of wat we allicht mogen verwachten ervan. Met vallen en opstaan zullen we er wel geraken: onze droom.