26 APRIL 2009

Het is al heel lang geleden dat ik nog eens hier kom, vooral omdat het een helse periode is geweest. Sinds de vorige keer zijn we al een paar pogingen verder ( cryo-terplaatsing van de 3de icsi). Al enkele dagen voel ik de kok harder en harder tikken, mensen rondom ons worden zwanger in één wip of ik kom mensen tegen die jonger dan ons zijn met 2 kinderen.
Morgen moet ik voor de laatste bloedafname (wetende dat we niet zwanger zijn) . Alle gevoelens razen in een sneltempo door mijn lichaam , vooral woede het meest! Veel kan ik niet zeggen want ik weet dat ik alleen maar kwetsende woorden ga schrijven tegenover verschillende personen. Weinig mensen weten hoe moeilijk we het hebben , iedereen denkt dat we sterke personen zijn omdat we steeds lachend rondlopen. Jammer genoeg zien ze niet dat binnenin alles knaagd! Binnenkort moet ik weer enkele mensen proficiat wensen met hun zwangerschap of met de geboorte van hun kind , terwijl ik helemaal niet blij ben voor hun (in mijn hart ben ik wel blij voor hun) ! Het waren die mensen die ons niets wouden laten weten van hun zwangerschap enkel en alleen omdat onze zoontjes gestorven waren. Zo kregen we weer eens de bevestiging dat we niet normaal zijn en dus er ook nie bij horen. Zover mijn woede en verdriet!

We hebben nog een klein beetje goed nieuws , we hebben de papieren van adoptie gestart.
Aangezien ik heel hard die wens had van kinds af ,en mede doordat ik het (groot) gevoel heb dat we ons ene (en enigste) kans hebben verknoeid (vooral ik aangezien ze in mijn buik zatten).
Het is vanaf volgende 2 maanden al de voorbereidings cursus. Als die afgerond is krijgen we een attest van slagen. Daarna wil sven nog even afwachten (hij zit met veel vermoeden dat we nog zwanger geraken).

veel hebben jullie dus niet gemist ! xxx