De eerste werk week is weer voorbij! Een hele week was ik moe en heel neerslachtig ( waarom dat weet ik niet ). Ik doe mijn best om het niet te laten merken dat ik moe ben , maar toch zien de mensen het. Vaak heb ik de vraag gekregen "gaat het? " , waarschijnlijk zien ze het heel goed dat ik moe ben en dat ik eigenlijk mij niet goed meer kan consentreren. Het is hatelijk om moe te zijn , overal moet ik me doorsleuren en dan ben ik nog neerslachtig ook! Voor het onozelste zit ik te wenen , bijvoorbeeld ik ben aan het fietsen en ik zie een mooi landschap en dan komen de tranen al, of ik denk aan een persoon die ik allang niet gehoord of gezien heb en ik krijg tranen. Gelukkig zijn dit enkel de neveneffecten van de suprefact (geneesmiddel) en gaan ze wel weg eens ik er mee mag stoppen! Dit weekend gaan we samen eens lekker naar de sauna om eventjes tot rust te komen want het zal binnen kort druk worden. Een vrijgezellen feestje , iemand die terug komt van een lange reis, het beginnen van de spuiten zetten, mijn examens voorbereiden , stage, enz... . Diep in mijn hart wens ik niemand deze pijn toe. Onlangs had ik een mooi tekstje gevonden :
leven is wachten
dagen en nachten
denken en dromen
of het ooit zal komen:
Het grote geluk!
Angst hoop en verdriet , vergeet je zomaar even niet ! Nog eventjes en alles kan dan misschien veel rustiger worden . Althans dat hoop ik , veel zeggen dat het niet van de eerste keer zal lukken maar toch blijf ik erin geloven. Je weet nooit , iedere behandeling is anders en dus bij de ene is er wel kans van de eerste keer en bij de andere niet. WE ZIEN WEL!
