ROOS

het is wat lang geleden , maar ik ben er weer eens! Aangezien ik veel complicaties had na de geboorte van Winne en Siebe duurde het eventjes eerdat we terug van start konden gaan. Gisteren was het dan zover. We zaten terug van waar we vertrokken waren , exacte een jaar geleden zaten we daar met de vraag " wat is er mis met ons"!

Na een lange babbel met de specialiste ( een vrouw) , kregen we groen licht. We moesten enkel nog de beslissing nemen of we al dan niet de ingevroren embryo's gingen gebruiken, want anders moesten we helemaal terug herbeginnen. Zelf was ik er als eerst niet zo scheutig op om deze te gebruiken. Enkel en alleen om de reden dat Winne en Siebe van dezelfde ciclus kwamen. Bij sven lag de reden op een ander vlak , hij had het gedacht dat deze veel minder goed van kwaliteit waren dan het embryo van Siebe en Winne. Gelukkig hebben we er een goeie 2 maand over mogen nadenken voor dat we de beslissing namen. We gingen ervoor ! Tenslotte hadden we voor deze twee embryo's ook ons best gedaan, om ze dan zomaar weg te gooien dat zou pas een zonde zijn.


Voila... Nu nog enkel afwachten tot de eerste dag van mijn maandstonden en dan kunnen we starten met de cryo-plaatsing ( dit is de juiste benaming van de behandeling) .

mijn allerliefste engeltjes

MIJN ALLERLIEFSTE ENGELTJES,

De tijd gaat zo snel voorbij, en toch heb ik nog steeds het gevoel dat het nog maar gisteren was! Jullie hoekje in de woonkamer staat er nog steeds stil en verlaten bij. Waarom moesten jullie beiden ons verlaten, kon er dan niet één van de twee bij ons blijven? Het antwoord zullen we nooit krijgen, maar weet dat jullie beiden enorm welkom waren.

Nog enkele weken en we zitten terug van waar we begonnen zijn, in de fertiliteitskliniek. Sommige mensen vragen ons of we er klaar voor zijn, en eigenlijk weet ik het niet! De pijn doet even pijn als de dag dat jullie er niet meer waren, dus zie ik geen verschil tussen nu en toen. We willen jullie graag een broertje of een zusje geven. Wat had ik graag jullie zien ravotten in de tuin, en als er dan één van jullie binnen kwam had ik maar al te graag een pleister om je wonde gedaan. Jammergenoeg moet ik wachten tot ik bij jullie ben om dit te doen.
Als dan een er een broertje of zusje is, willen jullie dan over hen waken? Elke dag denken we aan jullie, nooit zullen we jullie vergeten!

wij houden veel van jullie.xxx

mama en papa

links van Winne z'n tut

ik heb pijn en dit kun je zien doordat ik mijn voorhoofd frons

ik lig rustig te slapen en zie nu heb ik geen pijn meer !

papa en Winne
Winne in z'n lekker warm bedje ( 35 graden)
en we zwaaien eens naar de camera

Winne met heel veel buisjes

SIEBE

Siebe bij moeke en mama in haar bed

papa en mama bij Winne
op de schoot bij mama

bij papa op de schoot

mama nog zwanger en Winne op neonatologie

onze twee engeltjes

SIEBE 15 September geboren en 15 September gestorven

WINNE 15 September geboren en na een moedig gevecht naar mijn broertje op 19 September.

op een dag stond de wereld stil

op een dag stond onze wereld stil! Op 15 September stond mijn wereld voledig stil, want er lag een wonder mooi jongentje in mijn armen en een ande jongentje lag in de couveus op weg naar neonatologie. Ze noemen SIEBE & WINNE

Siebe lag in mijn armen, hij was zo mooi en nog zo warm! Na drie dagen weeën te hebben gehad was mijn lichaam kapot en dan is een kleine verkoudheid een veel te zwaar ding om te verwerken. Siebe heeft maar een kwartiertje geleefd, ik heb hem niet levend gezien maar sven wel. Ik lag nog op de operatietafel, daardoor moest ik wachten om hem te zien. Toen ik hem eindelijk kon zien, kon ik het amper geloven dat zo'n mooi kereltje ons moest verlaten. Hij was nu een mooi vlindertje geworden.

Winne lag boven op de neonatologie in box 6 . Eens ik op mijn kamer terug lag en ik wat beter was mocht ik met een brancard naar Winne toe. Met heel veel liefde was hij omringt! Hij lag er met veel buisjes, en hij zag er ook zo mooi uit. Met heel veel schrik keken we naar al die machines en naar Winne! Hij was een echte vechter want hij wou echt leven, maar zijn lichaam was nog heel klein en kon het niet halen. Na 3 dagen kregen we het slechte nieuws dat er in zijn hersenen een bloeding was geweest en dat er veel schade was. Voor de tweede keer stond onze wereld stil!

De familie heeft Winne nog gezien en dan hebben we hem laten inslapen. Samen zijn ze nu twee engeltjes !

het is zo ver!!!

Nog 1 keer slapen en dan is het zover . We hebben er met gemengde gevoelens naar uitgekeken, maar zondag moet ik binnen (UZ Gasthuisberg) om maandag vroeg (6.30) op de operatie tafel te liggen. Men gaat dan zien om het minder goede kind af te koppelen. Er is op enkele dagen tijd een hele evolutie gebeurd: het minder goede kind heeft van weinig vruchtwater ineens een hele hoop gekregen en dit lijkt goed maar het heeft ook zijn nadelen. Zo kan het gebeuren dat het goede kind in de problemen geraakt doordat het andere alle voedingstoffen neemt. En dat willen we nu ook niet , dus hebben de dokters beslist om snel in te grijpen voor het te laat is.

We zullen blij zijn als het minder goede kind af gekoppeld is en als alles verder inorde is. Voor de personen die niet goed weten wat we bedoelen met afkoppelen , het is zo dat we de beslissing hebben genomen om het kind te laten sterven , nu het nog kan! Ze zullen samen geboren worden maar het ene is dan al ongeveer 3 maand gestorven. Dit gaat niet anders want de placenta ligt in de weg en aangezien ze 1 placenta hebben voor twee kindjes kunnen ze die niet zomaar openen.
Het is moeilijk om dit allemaal heel duidelijk te zeggen want de ingreep gaat moeilijk zijn door verschillende factoren (ligging van de placenta, 1 placenta voor twee kindjes, weinig vruchtwater, 1 groot vlies rondom de twee , en alles dat heel fragiel is)

We hopen dat alles goed gaat aflopen en dat we binnen enkele dagen kunnen zeggen dat het goed is!
groetjes saartje en sven

nieuws

als een steen die valt naar beneden , en die je niet kunt stoppen ! zo voel ik me de laatste tijd. Vandaag moesten we terug naar Leuven om te zien of dat alles nog stabiel was. Met volle moed zatten we te wachten tot onze naam genoemd werd. Dr catte begon aan de echo en we zagen dat het slecht ging met de dopler van kind 2 , ook kind 1 had terug een slechtere dopler. Daar zat ik dan , alles viel weg en ik viel nog dieper in de put. Woensdag moeten we terug om te zien of er mischien een verbetering is of niet, als het niet zo is dan moet de operatie sneller gebeuren.

We zijn al 1 kind kwijt en nu zit het er dik in dat we het tweede ook kwijt geraken. 3jaar moesten we wachten voordat we kunnen beginnen aan de icsi , met geluk zijn we zwanger na een 2de behandeling, en nu enkel en alleen door een klein mankement in de placenta geraken we onze tweeling kwijt. En men moet dan weten dat er mensen zijn die kweken zoals de konijnen of die hun kinderen niet kunnen onderhouden , er zijn zelfs ouders die hun kinderen vermoorden. En wij zitten hier !

Lief, klein boeleke.
We keken er zo naar uit,
onze 1ste spruit.
Jaren moesten we wachten,
maar we bleven smachten.
Eindelijk werd ons geduld beloond,
onze wens werd bekroond.
Lang mocht ons geluk niet duren,
we kregen het hard te verduren.
Jij verliet ons zo erg snel,
er was niet eens een alarmbel.
Hoe zouden je ogen eruit gaan zien?
Bruin, blauw of grijs misschien.
We kunnen het ons enkel afvragen
tijdens deze pijnlijke dagen.
1 ding weet ik wel,
jij bent nu onze eigen ster.
Als ik hoog naar de hemel kijk,
zie ik een sterrenrijk.
En al kan ik je nooit terughalen,
Jij zal altijd voor ons stralen.
Lief, klein boeleke,
Je blijft eeuwig in ons hart.

Mama

te mooi om waar te zijn

het was weer te mooi om waar te zijn ! we waren 20 weken zwanger en we gingen naar de gynecoloog voor een opvolging van de zwangerschap, toen we daar waren kregen we het slechte nieuws. één van de twee kindjes heeft een waterhoofd en is dus zwaar gehandicapt. We zijn dus nu doorverwezen naar gasthuisberg voor een behandeling. Het was lang wachten voordat we wisten wat er ons te wachten staat . We moeten een operatie ondergaan waarbij ze het gehandicapt kind gaan afkoppelen zodat het het gezonde kind niet kan beschadigen. Met veel pijn in ons hart zijn we terug naar huis gestuurd omdat ze willen wachten om deze ingreep te doen tot ik 26 weken ben . Aangezien er tijdens de ingreep kans is om het gezonde kind te beschadigen door de apperatuur willen ze wachten tot 26 weken , want dan is het kind een groot deel sterker en dan kan het buiten de baarmoeder veel gemakelijker overleven.

het zijn bange dagen voor ons en tegen vel mensen moeten we uitleggen dat het niet zo goed gaat met ons.

wachten

wat is het weer spannend ! Soms duurt het wachten me een beetje te lang. Binnen enkele dagen beginnen we aan de kinderkamer en dat zie ik al heel goed zitten, al vind ik het moeilijk als je niet weet wat ze zijn( jongens of meisjes). Onze voorkeur gaat uit naar meisjes, al houdt moeder natuur hier geen rekening mee. Als het jongens zijn zijn we natuurijk ook heel blij , het belangrijkste is dat ze maar gezond zijn. Nu nog hopelijk een goede nachtrust en zien we onze kleine kapoentjes weer.

saartje XXX

het duurde weer eens lang voor ik achter de computer kroop. Maar niet geklaagt ik zal mijn best doen om zoveel mogelijk er weer achter te komen.

We zijn nu al 15 weken zwanger en aan mijn ronde buik (en billen) begin je te zien dat er iets in zit. Dit weekend zijn we weer eens heerlijk met de familie De Graef op weekend geweest. Nog een paar dagen en we mogen onze vrolijke tweeling weer eens bekijken. Hopelijk kunnen we dan al zien wat het zal zijn. Voor jullie zal het wachten geblazen worden want dit houden we voor jullie geheim.

groetjes saartje

super goed nieuws

hallo iedereen,

jullie hebben er lang op moeten wachten , maar nu kan ik het met zekerheid zeggen. WIJ ZIJN IN BLIJDE VERWACHTING VAN EEN TWEELING. Momenteel ben ik 10 weken zwanger. Last van misselijkheid valt goed mee , al sta ik te wachten op het moment dat het over gaat! Er zijn al verschillende foto's van onze twee kapoenen maar ik moet jullie nog even teleurstellen, want ik kan ze er nog niet opzetten. Rond 18 December moet ik bevallen en daar kijk ik (soms met bange ) oogjes naar toe.

groetjes een super blije toekomstige mama

het spijtige nieuws

sorry voor het nieuws zo laat te laten weten. Het was nog een dag voor we de uiteindelijke uitslag mochten weten , en toen kwamen ze door ! De (sorry voor de woorden ) fucking bloeding. niets kon mij nog gelukkig maken, iedereen heeft geprobeerd! twee dagen heb ik triestig geweest en dan moest ik weer verder, tenslotte was het nog maar de eerste keer.


Drie weken later begonnen we weer met een reeks en daar kwamen 3 goede embryo's van. Een is er terug geplaats en 2 zijn er ingevrozen. Dinsdag is de eerste bloedafnamen en zaterdag de tweede. Nu is het terug afwachten! Het wachten is soms moeilijk maar je went er wel aan.

nog enkele dagen

Nog enkele dagen en we weten de uitslag! Vrijdag rond 15.00 mag ik bellen om te weten of we al dan niet zwanger zijn. De nodige zenuwen zijn ondertussen al aan het komen, gelukkig heb ik nog afleiding genoeg! Soms denk ik dat het helemaal niets wordt en soms denk ik dan weer heel possitief. Eigenlijk weet ik het niet goed. Sven zegt steeds : "we zien wel " , wat op zich eigenlijk geen slecht gedacht is. Als ik er niet teveel aan denk dan heb ik misschien minder pijn moest het dan toch slecht nieuws zijn. Het is dus nog eventjes wachten geblazen , maar treur niet ik lat zeker iets weten of het goed of slecht nieuws is . Groetjes saartje XXX

eindelijk is het zo ver! Donderdag is de pick-up gepland, straks nog enkel bellen voor mijn bloedwaarde en dan kan de laatste (en beslissende) spuit gezet worden. Al enkele dagen loop ik rond als een kip die haar eïeren maar niet kan leggen. Van s'Morgens tot s'avonds misselijk en daarbij nog buikpijn, het is geen lachertje! Vanmorgend in het ziekenhuis zatten er weer veel mensen, jong en oud , allen hopen op een zwangerschap! Soms is het wel erg hoeveel mensen hulp nodig hebben om toch maar zwanger te geraken: zijn we dan zo slecht aan het leven , dat we geen kinderen meer kunnen maken! Ik heb veel geluk met de stimulatie van de eitjes (ongeveer 20 goede eitjes) , terwijl ik met een brede lach buiten kom zie ik mensen zitten die maar enkele eitjes hebben. Nuja, ze hebben waarschijnlijk dan ook minder pijn dan ik. Op het moment dat je start met icsi heb je geen idee van wat er allemaal bij komt kijken, ik dacht het wel aan te kunnen! Maar ik moet toegeven dat ik wel al eens gedacht heb om te stoppen.
Al die pijn en al die hormonen die door mijn lichaam vloeien, het doet alles behalve deugd!
Straks moet ik nog af kicken van al de medicatie.

De reactie van mensen zijn soms grappig en soms heel pijnlijk om te horen: "da is allemaal nog niks, ik daarentegen....." , of je hebt mensen die zeggen "seg doe eens nie kleinzerig".
Ik heb heel veel steun aan vrienden en vriendinnen , familie en natuurlijk mijn ventje. Mijn dank is dan ook heel groot voor hen, want zonder hen zou ik het niet volhouden! Zelfs de mensen van de afdeling reproductieve geneeskunde van het middelheim ben ik heel dankbaar! Ondanks de vele pijn die ik heb, krijgen ze mij steeds aan het lachen (wat dan weer mijn dag goed maakt)!

al enkele uren zit ik met een hevige pijn (eerder krampen) in mijn onderbuik. Mijn liefste ventje zorgt goed voor mij, maar aan de krampen kan hij niets doen! Met een half oog zit ik voor de computer, hopend dat ik niet in slaap val. Want de vermoeidheid weegt soms zwaar door. Morgen moet ik voor de tweede keer op controle. Jammer genoeg moet ik deze keer alleen gaan want mijn ventje moet werken. De eerste keer dat we gingen was een beetje grappig, ik zag al die mensen zitten, en ik dacht "oh neen ik voel me een kleine puber, met mijn 25 lente's jong"! Er zatten veel mensen die een stuk ouder waren dan ik( niet dat ik dat erg vindt, het is alleen raar) . Vandaag spookt het gedacht dat ze morgen gaan zeggen dat ik eventjes moet rusten heel erg door mijn hoofd. Ik weet wel dat ik het wat rustiger aan moet doen , want al die medicatie doet mijn lichaam niet goed, maar ik denk dan dat anderen denken dat ik profiteer. De volgende dagen zal ik het mezelf verplichten om veel en genoeg te rusten. Wij mogen toch blij zijn dat er in ons leven geluk is ! Arme landen hebben dit niet voor mensen die geen kinderen kunnen krijgen, soms ben ik blij dat ik hier woon en niet daar. Maar af en toe valt er ook een traan als ik denk hoe die mensen hun moeten voelen als ze te weten komen dat ze geen kinderen kunnen krijgen. De tranen zijn niet echt te zien want door de medicatie dan ik niet wenen of lachen. Het zit binnenin mij maar het komt er alleen niet uit. Als er iemand iets grappig zegt probeer ik te lachen, maar het klinkt meer als een gemaakte lach! Ik hoop dat mensen dit niet opmerken dan voelt het al minder raar aan. Op dit moment denk je soms naief maar later denk je er helemaal anders over, zo kan ik vaak lachen om mijn reacties van vroeger. Ik zie vaak mijn eigen reacties van vroeger in de kinderen die ik begeleid. grappig!!! Zolang ik alles als een possitieve ervaring bekijk blijft mijn leven aangenaam en verrassend. Samen zijn met de mensen waar je veel om geeft is het allerbelangrijkste! Soms vraag ik mij af waarom mensen zich verplicht voelen om kinderen te krijgen, niemand verplicht hun en toch hebben ze het gevoel dat ze dit moeten. Wij hebben ons nooit echt verplicht gevoeld, ik ben wel in de put geweest toen mijn zus zwanger was en ik niet! Zij was namelijk de eerste die voor kleinkinderen zorgde en ik had dat niet echt verwacht. Het was vroeger zo dat ik (de jongste) er steeds het wildste aan toe ging, iedereen had gedacht dat ik eerst kinderen ging krijgen. Maar toen ik mijn ventje leerde kennen ben ik een deel van mijn wilde haren kwijt gespeeld ( niet getreurd ik kan nog wild doen). En dus heeft ze mij voorgestokken ! Het is een super tof kind, en niet vergeten een mooi kind! Wat dus weer druk legt op mij, want wat als mijn kind niet zo tof een mooi is (het zweet breekt al uit).

Eventjes een paniek moment! Maar het is al gekalmeerd, een goede babbel met sven en ik kan er weer tegen. Tot de volgende keer

humor

HIHIHIHI!






mijn wenselfje stuurt naar iedereen fijne woordjes, lieve woordjes, kleine woordjes, zoete woordjes en zeker warme woordjes.XXX

beste vrienden en vriendinnen

de toffe en gezellige bende

Licht in zicht

eindelijk zien we het licht op het einde van de tunnel. Donderdag ben ik begonnen aan de spuitjes te zetten, en daar ben ik enorm blij mee! Mijn humeur is al stukke beter, dan toen ik enkel de neusspray's gebruikte. Gelukkig maar, want ik denk niet dat ik enorm aangenaam was om naar te luisteren. Donderdag kreeg ik mijn eerste spuit (de verpleegster deed het eerste ) , de volgende dag was het aan mij om het zelf te doen. Alles stond klaar ik moest enkel de spuit zetten en dan was ik ervanaf. 10 min later stond ze er dan eindelijk in ! Mits nog wat angst gaat het al beter om de spuiten te zetten. vanaf de krokusvakantie weten we al meer, en dan is het afwachten tot de dag dat we mogen bellen voor het resultaat. Ik ben heel blij om zoveel personen rond mij te hebben die veel om ons geven, en die af en toe een kaarsje doen branden. Dikke merci voor alles.

Close In My Heart

De eerste werk week is weer voorbij! Een hele week was ik moe en heel neerslachtig ( waarom dat weet ik niet ). Ik doe mijn best om het niet te laten merken dat ik moe ben , maar toch zien de mensen het. Vaak heb ik de vraag gekregen "gaat het? " , waarschijnlijk zien ze het heel goed dat ik moe ben en dat ik eigenlijk mij niet goed meer kan consentreren. Het is hatelijk om moe te zijn , overal moet ik me doorsleuren en dan ben ik nog neerslachtig ook! Voor het onozelste zit ik te wenen , bijvoorbeeld ik ben aan het fietsen en ik zie een mooi landschap en dan komen de tranen al, of ik denk aan een persoon die ik allang niet gehoord of gezien heb en ik krijg tranen. Gelukkig zijn dit enkel de neveneffecten van de suprefact (geneesmiddel) en gaan ze wel weg eens ik er mee mag stoppen! Dit weekend gaan we samen eens lekker naar de sauna om eventjes tot rust te komen want het zal binnen kort druk worden. Een vrijgezellen feestje , iemand die terug komt van een lange reis, het beginnen van de spuiten zetten, mijn examens voorbereiden , stage, enz... . Diep in mijn hart wens ik niemand deze pijn toe. Onlangs had ik een mooi tekstje gevonden :

leven is wachten

dagen en nachten

denken en dromen

of het ooit zal komen:

Het grote geluk!

Angst hoop en verdriet , vergeet je zomaar even niet ! Nog eventjes en alles kan dan misschien veel rustiger worden . Althans dat hoop ik , veel zeggen dat het niet van de eerste keer zal lukken maar toch blijf ik erin geloven. Je weet nooit , iedere behandeling is anders en dus bij de ene is er wel kans van de eerste keer en bij de andere niet. WE ZIEN WEL!